وقتی هیچ جای سالم روی سرت واسه شکستن نداشته باشی باید اثاثتو جمع کنی و بری به خونه ی ابدیت این قدر ساده نمی شه زندگی کرد

باید بعضی وقت ها بدون لب خندید ... بدون عینک فکر کرد ...تا حالا روی تاول های ذهنت وایسادی ؟؟

بذار سرمو بذارم روی پاهات اره ... نه ...این طوری پاتو نذار ...سرم گیج می ره وقتی می رسه به استخون ... از کجاش شروع کنم ؟؟؟از صدای گربه ی توی کوچه ؟؟که راس ساعت نه با صدای سوت بلبلی نیومدن کارگرای شهرداری رو اطلاع می ده ؟؟؟ یا از شجاعت کارگر طبقه ی چهلم ساختمون که روی یه میله ی اهنی راه می ره !! نه واسه عوض کردن جامعه ٬ نه واسه شعار دادن ٬ نه حتی واسه کسب یه تحربه ... راه می ره و توی راه رفتنش فکرلقمه ی نون خسته ی سر سفره شه !! راه می ره و هیچ وقت از راه رفتن روی بلندی احساس غرور نمی کنه ... راه می ره و می بینه ادم ها ریز تر شدن ولی نمی دونم چرا حسرت می خوره به ادم های توی خیابون که مثل مورچه ها تند تر می دون تا روزشون شب شه و شبشون صبح !! این سیاه و سفید شدن روزها هیچ کسو به هیچ جا نرسونده

حوصلت سر رفت ؟؟؟ پاتو این قدر تکون نده ... سرم هنوز گیج روزهای نیامده است  ... این روزها همه یه سر رسید دارن تا رسید روزهای اومدشونو پر کنن و یه تقویم تا کار انبار کنن توی روزهای نیومده ... این دوره ٬  دوره ی روزهای نیومده اس  کنار خودتم نیستی دیگه ...یهو چشمتو وا می کنی و می بینی خیلی وقته حتی وقت نکردی دست کنی توی جیبتو خاک ایینه ی جیبیتو بگیری ... خیلی وقته که صبح از ترس جا موندن نماز صبحت نخونده  قضا می شه و ... می بینی اسم همسایه تو نمی دونی اولش واست سخته ... می گی اخر هفته ولی ...تا اخر هفته اون قدر عادت می کنی که توی کوچه  رهگذری بارفیقی ٬همراهی ٬ همقدمی راه می ره از تعجب شاخ در می یاری که یعنی ... بعدش دیگه هیچ چی بعد نداره

زندیگت از پیش هست بودنو تجربه کرده ... تو شروع می کنی به مرور روزهای نیومده که قبلا توی کاغذ گذروندی ... تو عادت می شی قبل از اونکه عادت کنی ...دیگه صبح ها از خواب پا می شی که فقط پاشده باشی و برسی به کارهایی که نرسیدنش چین تعجب می ندازه روی صورت ... صورت .... صورت خودت !! البته اگر خودی مونده باشه شبا از خستگی مغزت حس فکر کردن نداره و صبح ها از مشغله حس هات وقت کار ... کل هیکلت می شه یه پیچ و مهره واسه رفتن ... رفتن به معنای طی کردن نه طی شدن  ...از کجاش بگم ؟؟ وقتی اسمون پر غبار شد و اخبار گفت پرنده ها دارن می میرن من پرسیدم پرنده ها مگه زنده ان ؟؟؟شهری که سالی یک بارم صدای بال هیچ پرنده ای رو نمی شنوه از کجا می فهمه چیزی هست که داره نیست می شه ؟؟بذار پرنده ها هم قاطی اخبار شن ...بذار پر زدنشون که یه روز عادت بود حالا بشه یه معجزه ... این روزها خوب نگاه کن شاید بعدا مجبور شی واسه نسل بعدت توضیح بدی یه روز توی یه کوچه پرنده دیدی که روی زمین نشسته بود و داشت نوک می زد ...شاید نسل بعد هیجان زده بشه و منظتر اعلام نتایجت بمونه شایدم اون قدر شنیده باشه  و تو  گفته باشی یا گفته باشن و اون خونده باشه که گوش هاش کف کنه و منتظر بسته شدن دهنت بمونه !!

شایدم تو هیچ وقت وقت نکنی با نسل بعد حرف بزنی و بفهمی نشستن پرنده واقعا براش اتفاق مهمیه یا نه ؟؟اون قدر محاله که باور نمی کنه

من همیشه فکر می کردم موندگی کپک می زنه دیروز مادرم گفت : " این نان ها از بس تازه اند کپک زده اند " و من راز کپک نزدنم را فهمیدم !!!

از کجاش تعریف کنم ؟؟؟پاهات خواب رفت نه ؟؟نه ...نه ... مهم نیست ... گوش های خودمم از بس صدای خودم رو شنید قر شد ... می ذارمش برای یه روز دیگه ... شاید فردا ... شاید روزی که ... روزی که  یادم بیاد دقیقا باید از کجا شروع کنم ؟؟؟

پ.ن : وقتی چیزی وسط این همه چرت توی گیومه است و جلوی اسم کسی دو تا نقطه است یعنی اون حرف مال همون شخصه و مال همون فرد

پ.ن : میان این همه حرف برای تمام کسانی که  همه کس کسان دیگرند ولی نیستند  فاتحه بفرست - لطفا